tresa new

 

seminaria prosexos

 

omades gia goneis2

 

 

banner omilies gia goneis

 

 
2 ekdosi

 

 
elpidohori baner
 
 
 
 

Μικρές ιστορίες χαράς

mikres istories xarasΜεγάλη αντιπαράθεση υπάρχει σχετικά με το αν γεννιέται ο άνθρωπος ή γίνεται.  Πρεσβεύω το δεύτερο σε ένα μεγάλο ποσοστό.  Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως «γίνεται», αυτό που παίζει μεγάλο ρόλο είναι αναμφίβολα το περιβάλλον του. Πολλά στοιχεία διαμορφώνουν το περιβάλλον, μα πιο πολύ απ’ όλα  οι γονείς, που τελικά φέρουν και τη μεγαλύτερη ευθύνη για ότι θα επακολουθήσει. 

 Απευθύνομαι συμβουλευτικά κυρίως σε γονείς μικρών παιδιών μιας και το «τέρας  το σκοτώνεις μικρό…. όταν μεγαλώσει σε τρώει»! Όχι πως οι γονείς των εφήβων δεν έχουν ελπίδες για αλλαγές, αλλά εκεί τα πράγματα είναι πλέον εδραιωμένα και ο γονιός θέλει πολύ μεγαλύτερα κότσια, υπομονή και επιμονή.  Φοβάμαι δε, πως επειδή δεν κατέβηκε τώρα (ο γονιός) απ’ το βουνό, μάλλον δεν θέλησε όλον αυτό τον καιρό να δει ή να τολμήσει τις αλλαγές στη συμπεριφορά του, άρα η δυσκολία είναι μεγαλύτερη.  Πάντα όμως υπάρχει η δυνατότητα για την αλλαγή.  Πάντα υπάρχει η ελπίδα και πάντα υπάρχει η εσωτερική δύναμη να οδηγήσει τον άνθρωπο στο στόχο που ο ίδιος βάζει.  Όσο πιο νωρίς αποφασίσει ο γονιός, να τοποθετήσει  το ρόλο του γονιού πολύ ψιλά στη λίστα των προτεραιοτήτων του, τόσο πιο ήσυχος θα κοιμάται.  Βέβαια χρειάζεται πρώτα να αντιληφθεί το πώς καθορίζεται ισορροπημένα αυτή η προτεραιότητα.  Το 90% των γονέων φροντίζουν εξαιρετικά καλά τις ανάγκες του σώματος και του μυαλού των παιδιών τους, αγνοούν όμως ανησυχητικά τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Για έναν πολύ απλό λόγο.  Δεν αναγνωρίζουν ούτε τις δικές τους. Κανείς δεν τους τις δίδαξε. Κανείς δεν ασχολήθηκε με αυτές.  Το θέμα της Συναισθηματικής Νοημοσύνης είναι σε πολύ δεύτερη μοίρα και από την εκπαίδευση και από την κοινωνία.  Βασική λοιπόν αρχή να  αφυπνιστούν και να αντιληφθούν το μέγεθος της ανάγκης ώστε να σπεύσουν.  Έχω δει πως όταν θελήσουν να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο γίνονται θαύματα μέσα στα σπίτια.

Μια λοιπόν από τις ανάγκες, τις υποχρεώσεις και τις ανησυχίες που χρειάζεται να έχουν οι γονείς είναι το ερώτημα: «Πώς μπορώ να προσεγγίσω το παιδί μου συναισθηματικά;» «Πώς να καταλάβω τι νοιώθει». Και αφού έρθω σε επαφή με το συναίσθημά του και τα δικά μου, «Πώς μπορώ να εξασφαλίσω μικρές στιγμές χαράς για μένα και για κείνο;»  

Ξέρω τις απαντήσεις και ξέρω και τις αιτίες και τις δικαιολογίες.  Ξέρω τα αδιέξοδα και ξέρω και τις ανασφάλειες όλων των ενηλίκων στις μέρες που περνάμε.  Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την παντελή απουσία μικρών χαρούμενων στιγμών της καθημερινότητας. 

Ακούγοντας τις αναμνήσεις των ανθρώπων που βρίσκονται σε θεραπευτική διαδικασία όλο και περισσότερο θέλω να βροντοφωνάξω στους γονείς των μικρών παιδιών.  Βάλτε όσο γίνεται τη χαρά στη ζωή σας.  Δεν είστε μόνο ο τροφός, ο κουβαλητής, ο επιβλέπων, ο κριτής, ο επιβάλλον, ο δρομολογητής του «πρέπει». Είστε η επαφή του νέου ανθρώπου με τη ζωή. Ο διευκολυντής της διαδικασίας που εντάσσει τον νεοφερμένο στο «εδώ» και στο «τώρα». Είστε, χρειάζεται να είστε, η έμπνευση, η σπίθα, η κινητήριος δύναμη για να καταφέρει να εφορμήσει αυτός ο νέος άνθρωπος στη διαδικασία που λέγεται ζωή με ζωοποιά εφόδια στις αποσκευές του. Η χαρά είναι ένα από αυτά. 

Έχετε αναρωτηθεί τι εφόδια θέλετε να έχει στις αποσκευές του ο γιός ή η κόρη σας; Από την επαφή με γονείς κοντά 25 χρόνια κάτι ξέρω, κάτι έχω ψυχανεμιστεί. Όλοι μα όλοι μιλούν για ευτυχία και όλοι μα όλοι κάνουν ότι μπορούν για να σαμποτάρουν την ευτυχία.  Άθελά τους φυσικά κι αν τους το αναλύσεις το αντιλαμβάνονται μονομιάς αλλά δυσκολεύονται να οικειοποιηθούν αυτό που χρειάζεται! Γιατί άραγε; Γιατί δεν ξέρουν το «πώς».  Δεν τους το έχει μάθει κανείς.  Δεν το είδαν από τους δικούς τους γονείς, δεν το έμαθαν από την εκπαίδευσή τους όσο ψιλά κι αν έφθασαν, δεν το εμπειρεύτηκαν από την κοινωνία στην οποία ζουν.  Το «πώς» εφοδιάζω τον νέο που θέλει να κατακτήσει το Έβερεστ της ζωής είναι μεγάλη ιστορία! 

Βασικές προμήθειες όμως που δεν πρέπει να λείπουν απ’ τις αποσκευές του νέου κατακτητή  είναι:

Πρώτο και μεγαλειώδες.  Η αυτοεκτίμηση! Ας μάθουμε το παιδί μας να εκτιμά τη γνώμη του, τη γεύση του, τα γούστα του, τις ιδέες του, τις επιθυμίες του, τις επιλογές του.  Τα πράγματα θα γίνουν αλλιώς.  Προσοχή όμως, να εκτιμά, όχι να παραποιεί, να υπερβάλλει και εγωκεντρικά να καταλήγει σε λανθασμένα συμπεράσματα.  Εκτιμώ σημαίνει υπολήπτομαι, έχω καλή γνώμη για κάποιον ή κάτι, περιβάλλω με εκτίμηση.  Αν λοιπόν ο στόχος του γονιού γίνει να οδηγήσει το παιδί του να περιβάλλει με εκτίμηση τις επιλογές του, τότε και το παιδί θα αναπτύξει την κριτική του σκέψη και θα οδηγηθεί σε συμπεράσματα λειτουργικά για το ίδιο, για τους άλλους, για τη ζωή.

Δεύτερο και ξεχασμένο. Η χαρά! Ως γονιός χρειάζεται να, συμμετέχω στη χαρά, να εμπνέω τη χαρά, να αναζητώ τη χαρά, αν επιδιώκω τη χαρά, να προστρέχω στη χαρά, να εστιάζομαι στη χαρά, να ενισχύω τη χαρά και άλλα τόσα.  Μικρές στιγμές χαράς είναι η ζωή.  Μικρές στιγμές χαράς ας είναι και τα εφόδια.  Αν λίγο αναλογιστεί ένας ενήλικας τι θυμάται από τα παιδικά του χρόνια, θα ανασύρει είτε στιγμές ελευθερίας, χαράς, ανεμελιάς είτε στιγμές  φόβου και θυμού.  Άρα όσο δυνατό συναίσθημα είναι ο θυμός και ο φόβος εξ ίσου δυνατό είναι και η χαρά.  Ας φροντίσουμε να δώσουμε στο παιδί μας πολλές αναμνήσεις χαράς.  Το σημαντικό που χρειάζεται να θυμόμαστε είναι πως τα παιδιά χαίρονται με πολύ απλά και μικρά πράγματα.  Πράγματα ασυνήθιστα, πράγματα καινούργια, μικρές εκπλήξεις, συμπεριφορές που δεν συνηθίζουμε και ξαφνικά τις υιοθετούμε. Να θυμόμαστε και να ενισχύουμε πω η χαρά δεν έχει καμία σχέση με την ύλη. Η χαρά που προκύπτει από υλικά αγαθά είναι πρόσκαιρη και σε αύξουσα πορεία χωρίς τελειωμό. Ενώ μια γκριμάτσα, ένα γαργάλημα, μια χιουμοριστική αντιμετώπιση του λάθους, ένα αυτοσαρκαστικό σχόλιο, μπορεί να φέρει τον αέρα της χαράς γύρω μας. Μα κυρίως ας αναλογιστεί ο μέσος γονιός.  Αφήνει τα «πρέπει να μαγειρέψω», «πρέπει να βάλω πλυντήριο», «πρέπει να σιδερώσω», «πρέπει να πάμε στο κολυμβητήριο», «πρέπει να διαβάσουμε» για λίγα λεπτά χαλαρότητας, για ένα χωνάκι παγωτό, για μια χαλαρή βόλτα, για μια χαρούμενη ταινία, για έναν πόλεμο με ποπ-κορν, για περισσότερη συμμετοχή στο παιχνίδι και τόσα άλλα που δίνουν μικρές στιγμές χαράς.  Είναι θέμα απόφασης.  Είναι θέμα προτεραιοτήτων.  Ας τολμήσουμε να κάνουμε την αλλαγή.  Η ζωή είναι αυτό που θέλουμε να την κάνουμε να είναι.  Ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες η χαρά μπορεί να κάνει τη διαφορά.  Είναι ευλογημένη συχνότητα η χαρά.  Είναι πηγή ζωής και δύναμης.  Ας την υιοθετήσουμε όχι αφού τελειώσουν τα προβλήματα, αυτό μπορεί να μη γίνει ποτέ γιατί αυτή είναι η πραγματική ζωή. Αντίθετα αποφασίζοντας να την αναζητήσουμε μπορεί και να βοηθήσει στη λύση κάποιων τουλάχιστον προβλημάτων.   Ας θελήσουμε να έχουν τα παιδιά μας να αφηγηθούν στους μεταγενέστερους μικρές ιστορίες χαράς.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη - Οικογενειακή Σύμβουλος

www.allazo.gr    www.elpidohori.gr