tresa new

 

 
2 ekdosi

 

 
elpidohori baner
 
 
 
 

Το μυστικό της καρδιάς

 

to mystiko kardias

Υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί κανείς να αντικρούσει.  Τα πάντα διέπονται από νόμους.  Άλλοι είναι γνωστοί και άλλοι όχι.  Άλλοι είναι γραμμένοι και άλλοι άγραφοι. Ειδικά εκείνους τους άγραφους νόμους που διέπουν τις σχέσεις, αν τους βάλουμε κάτω από την παρατηρητική ματιά μας, θα αντιληφθούμε μονομιάς πως είναι πάμπολλοι και διαφορετικοί.  Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού βασίζονται πάνω στο απόλυτα προσωπικό σύστημα αξιών που ο καθένας ετοιμάζει από την αρχή της ζωής του.

Αυτή η πολυποικιλότητα δυσχεραίνει έως και κάνει αδύνατη κάποιες φορές την επικοινωνία των ανθρώπων. Υπάρχει όμως ένα μυστικό που μόλις εγκατασταθεί αλλάζει το τοπίο στην αλληλεπίδραση όλων των σχέσεων, πόσο μάλλον σε εκείνη των γονιών παιδιών.

Είναι το μυστικό της καρδιάς!  Έχουμε μάθει να τοποθετούμε στην καρδιά ότι εμπεριέχεται μέσα στον συναισθηματικό μας κόσμο και είναι αγνό, καθαρό και θετικό. Με την καρδιά συμβολίζουμε την αγάπη. Στην καρδιά αποδίδουμε όλα εκείνα τα λειτουργικά συναισθήματα που μας κάνουν να συμπονούμε, να συμπάσχουμε, να αγαπούμε, να στέργουμε, να συγχωρούμε, να αναπτύσσουμε ενσυναίσθηση.  Η καρδιά είναι υπεύθυνη για την σύνδεση με τον άλλον και την διακοπή της αντιπαράθεσης.  Η καρδιά είναι εκείνη που λειτουργεί κατευναστικά.  Η καρδιά είναι κάτι που δεν μπορεί να περιοριστεί, σε αντίθεση με τον νου που είναι περατός και πολλές φορές προβλέψιμος. Αιώνες τώρα τουλάχιστον ο δυτικός κόσμος κάνει ότι μπορεί για να αγνοήσει οργανωμένα το θέλημα της καρδιάς  και ενισχύει με κάθε τρόπο τον νου.  Αυτό συμβαίνει  γιατί τον νου είναι ευκολότερο να τον διαχειριστεί, να τον επηρεάσει, ακόμη και να τον διαμορφώσει ή και να τον ελέγξει.  Αντίθετα την καρδιά δεν μπορεί να την προσεγγίσει μέσα στην πολυπλοκότητα  την διαφορετικότητα και την ευρύτητά της.  Ας αντιληφθεί ειδικά ο αναζητητής γονιός πως κάθε φορά που επιστρέφει στο νου, στα πρέπει και στα δεν πρέπει, έχει αποκλείσει την ευρύτητα και αναζητά λύσεις γνωστές και τετριμμένες.  Εντός της καρδιάς βρίσκονται πολλές απαντήσεις τις οποίες τις περισσότερες φορές γνωρίζει πριν καν αναρωτηθεί γιατί η καρδιά δεν ψεύδεται και κυρίως δεν διαψεύδεται.  Μας στέλνει τα μηνύματά της μέσω της διαίσθησης που δυστυχώς δεν αξιολογείται ως αξιόπιστη πηγή.  Αναγνωρίζεται ως παρόρμηση και αυτόματα απορρίπτεται από την ευρεία μάζα.  Μη έχοντας  μάθει λοιπόν να της δίνουμε χώρο κάνουμε ότι μπορούμε για να την αγνοούμε ακόμη και να την διαψεύδουμε με αποτέλεσμα να επιτρέπουμε την κυριαρχία του νου και  το οριστικό κλείσιμο της καρδιάς.   Αν κανείς εστιαστεί στην αθωότητα του παιδιού που το χαρακτηρίζει η ανοιχτή καρδιά μιας και δεν έχει προλάβει ο νους  να την κλείσει, ανοίγει τις πόρτες των πιθανοτήτων της προσέγγισής της.  Θα ήταν σκόπιμο να προφυλάξουμε τα παιδιά από τις συνήθειες και αυτά που η πεπατημένη ορίζει ώστε να τολμήσουμε να ρισκάρουμε πολλές φορές τις επιλογές της καρδιάς.  Αυτές που μάθαμε να τις χαρακτηρίζουμε ως αγάπη.  Αγάπη σημαίνει έλλειψη φόβου.  Ας μην φοβόμαστε να αγαπάμε.  Αλλά και ας μην συγχέουμε την αγάπη με την υπερπροστασία και ίσως τον οίκτο της ανικανότητας ειδικά με τα παιδιά.  Τα παιδιά είναι μικροί άνθρωποι, δεν είναι ανίκανοι άνθρωποι.

Το τι χρειάζεται για να ανοίξει η καρδιά αφού η κοινωνία σχεδόν επιβάλει το κλείσιμό της για να διαχειριστούμε τις σχέσεις μας μέσα από αυτήν είναι προϊόν μακρόχρονης προσωπικής εργασίας που ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Δεν ξέρουμε αν θα γίνει,  πότε θα γίνει και ποια είναι η πορεία για τον καθένα ξεχωριστά. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρουμε πως χρειάζεται να γίνει.  Το πολύ ενδιαφέρον επίσης είναι πως όταν γίνει σε ένα μέλος μια ομάδας, είναι σχεδόν βέβαιο και παρατηρημένο πως η αλληλεπίδρασή του με τα υπόλοιπα μέλη θα είναι ικανή βοήθεια και για το δικό τους άνοιγμα αργά ή γρήγορα.

Κάνοντας αυτόν τον δρόμο ας θυμόμαστε πως εκείνο που πιστεύουμε για τα θέματα που μας απασχολούν δημιουργεί το «εγώ».  Το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη.  Ότι πιστεύουμε γι’ αυτήν γίνεται η πραγματικότητά μας. Αν αρχίσουμε να ερευνούμε αυτά που πιστεύουμε, το «εγώ» σκοτεινιάζει και σιγά σιγά αποχωρεί αφήνοντας ελεύθερο το χώρο για την αλήθεια.  Το θέμα είναι να βρούμε αυτές τις συνθήκες που εγκατεστημένες μέσα στο νου στοιχειώνουν την πραγματικότητά μας και σιωπηλά να εργαστούμε για την αλλαγή τους.  Εργαζόμενοι μπορεί  πράγματι να πιστέψουμε εκείνο που υπάρχει μέσα στον νου και να φροντίσουμε να το κατεβάσουμε ως αλήθεια και μέσα στην καρδιά ή να το αμφισβητήσουμε και να το αφήσουμε να φύγει.  Τις σκέψεις ή τις πιστεύουμε και τις εδραιώνουμε ή τις αμφισβητούμε- ερευνούμε και τις αποχαιρετούμε οριστικά.

Μια παραβολή μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά κάποιες φορές μιας που δημιουργώντας εικόνες, τα δεδομένα αποτυπώνονται καλύτερα στους αντιληπτικούς μας μηχανισμούς.  Ας φανταστούμε πως έχουμε έναν αγρό που δεν έχει ποτέ οργωθεί. Εκτός από το ότι είναι σκληρός και άγονος, επιτρέπει μόνο σε ζιζάνια που είναι πολύ ισχυρά να διαπερνούν τον σκληρό φλοιό του και να βγαίνουν στην επιφάνεια. Ας δούμε τον εαυτό μας σαν τον αγρό και τις πεποιθήσεις σαν τα ζιζάνια που δυναμώνουν και καρποφορούν και πολλαπλασιάζονται με αποτέλεσμα να είναι εκεί και την επόμενη άνοιξη.  Αν τώρα αρχίσουμε οργανωμένα και με πλάνο να σκαλίζουμε καθημερινά τον αγρό μας, να του προσθέτουμε οργανικές ουσίες, να καλλιεργούμε και να ποτίζουμε τους σπόρους που θα σπείρουμε, το αποτέλεσμα θα είναι κοπιαστικό μεν ωφέλιμο δε. Παραλληλίζουμε  το σκάλισμα και τη φροντίδα του αγρού με όλες εκείνες τις ασχολίες που μας κάνουν να εκπαιδευόμαστε, να διευρύνουμε τη συνείδησή μας, να γλυκαίνουμε και να λειαίνουμε τις ακμές που η ζωή δημιουργεί.  Το να κάνουμε ακόμη την πειθαρχεία ευταξία, την αυστηρότητα σταθερότητα, την λύση των προβλημάτων εκπαιδευτική διαδικασία, τον έπαινο ενθάρρυνση και άλλα πολλά.  Ας δούμε αυτή την καλλιέργεια του αγρού μας σαν το άνοιγμα της καρδιάς.  Οι καινούργιοι αυτοί σπόροι  σιγά σιγά ευδοκιμώντας θα νικήσουν τα ζιζάνια και η σοδειά μας θα είναι όλο και πιο καθαρή από παράσιτα, όλο και πιο αγνή.  Δεν γίνεται να δω τα αποτελέσματα άμεσα.  Χρειάζεται η βροχή και ο ήλιος να συνδράμουν για να σκάσει ο σπόρος και να του επιτραπεί να βλαστήσει και να καρπίσει και πολλές φορές τα ζιζάνια (τις περισσότερες) όντας πιο δυνατά καταφέρνουν να νικούν.  Χρειάζεται επιμονή και επίπονη εργασία για να φθάσει ο γεωργός σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.  Εδώ θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε τη χρήση των ζιζανιοκτόνων με όλες εκείνες τις εξαρτήσεις που εδραιώνονται με σκοπό να αποδυναμώσουν τις σκληρές μας πεποιθήσεις για να μας κάνουν να νοιώσουμε για λίγο καλύτερα.  Τρώμε, πίνουμε, καπνίζουμε, φθάνουμε σε χρήση ουσιών ή ακόμη κρίνουμε, κατηγορούμε, μεταθέτουμε την ευθύνη, αναβάλουμε και όλα αυτά γιατί δεν αντέχουμε να βλέπουμε τον αγρό μας γεμάτο παράσιτα και θέλουμε μια γρήγορη ευχαρίστηση.  Αυτό όμως διαρκεί για λίγο και η ζημιά που κάνει σε βάθος δεν έχει δυστυχώς γυρισμό.  Το τραγικότερο όλων είναι πως θέλει πολύ χρόνο για να φανεί αυτή η ζημιά και μας ξεγελά επειδή δεν φαίνεται και εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι πιστεύοντας πως θα έχουμε καλύτερη σοδιά! Και το οξύμωρο είναι πως ναι μπορεί να έχουμε, αλλά τρώγοντας αυτούς τους καρπούς ανακυκλώνουμε και μέσα μας το δηλητήριο που ρίξαμε στη γη και η αλληλεπίδραση είναι ασύλληπτη.   Αντί λοιπόν να δίνουμε τη δύναμή μας σ’ αυτήν την παγιωμένη πια εύκολη λύση  που έχει μόνο θλιβερό αποτέλεσμα είναι καλύτερο να αγωνιστούμε να καλλιεργήσουμε τον αγρό μας με κόπο και θέληση, με υπομονή και επιμονή ανοίγοντάς όλο και πιο πολύ την καρδιά μας στο μοίρασμα, στην συνεργασία, στην αποδοχή, στην φροντίδα του άλλου.  Ας αρχίσουμε να βλέπουμε το αγρό μας φρεσκοοργωμένο με τα μάτια της φαντασίας μας. Ας αρχίσουμε να βλέπουμε την καρδιά μας έτοιμη να αποδεχτεί, να συμπονέσει,  να κατανοήσει, να συγχωρέσει.  Είναι ικανή βοήθεια απλά και μόνο δημιουργώντας τον στόχο.  Αυτό είναι που οδηγεί στην σύνδεση με τον άλλον και αυτό είναι που αλλάζει το τοπίο.

Ας θυμόμαστε ότι το παιδί είναι ένας φρεσκοσκαμμένος αγρός. Ότι σπείρουμε θα ευδοκιμήσει εύκολα και θα αποδώσει τη σοδειά του σύντομα γιατί είναι καθαρός και γόνιμος χωρίς παράσιτα αφού δεν έχουν προλάβει να ευδοκιμήσουν.  Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή αν επιτρέπαμε στους φρεσκοοργωμένους αγρούς των παιδιών μας να μας δείξουν για τι είδους σοδειές είναι κατάλληλοι και να μην τα πιέζουμε να παράξουν αυτό που στα δικά μας μάτια φαίνεται αποδοτικό! Ας βιώνουμε τη ζωή μας με αποδοχή και γλύκα χωρίς εντάσεις και φωνές, χωρίς κηρύγματα και συμβουλές.  Ας ανοίξουμε την καρδιά και ας σιωπήσουμε το νου ιδιαίτερα ως γονείς.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος

www.allazo.gr    -  www.elpidohori.gr